Op Coachella creëert Sabine Marcelis een doolhof van licht en woestijnkleuren
- Floor Bergman | Redactie Interieur & Design Vandaag
- 12 apr
- 2 minuten om te lezen
Hoe de Rotterdamse designer Coachella omtovert tot een plek van rust, licht en verwondering
Er zijn designers die objecten maken voor op een plank. En dan is er Sabine Marcelis, die een opblaasbaar doolhof neerzet midden op een van de drukste muziekfestivals ter wereld.
Haar nieuwste werk heet Maze en is dit weekend te zien op Coachella 2026 in de Californische woestijn. Het is een tijdelijke installatie, gemaakt van PVC in verlopende tinten rood, oranje en geel: de kleuren van een woestijnzonsondergang. De vormen zijn geïnspireerd op de bergketens rondom de Coachella Valley, een landschap dat Marcelis als tiener goed leerde kennen.
Op Coachella creëert Sabine Marcelis een doolhof van licht en woestijnkleuren
Niet letterlijk, wel gevoelsecht
Sabine Marcelis is een ontwerper die werkt vanuit gevoel, niet vanuit directe vertaling. Maze is geen sculptuur van een berg. Het is de sensatie van omsloten zijn die ze wilde vastleggen, hetzelfde gevoel dat je in een vallei hebt wanneer de bergwanden je van alle kanten omringen. Bezoekers die het doolhof betreden, worden letterlijk opgenomen in die ervaring: de buitenwereld verdwijnt.
Dat was ook precies de bedoeling. Op een festival waar prikkels van alle kanten komen, schiep Marcelis bewust een plek van stilte en focus.
Schaduw overdag, licht 's nachts
De installatie vervult ook een praktische rol. Wie ooit bij veertig graden op een festivalterrein heeft rondgelopen, weet hoe kostbaar een schaduwplek is. De wanden van Maze bieden verkoeling terwijl de zon verschuift, zodat de schaduwplekken gedurende de dag mee bewegen. Langs de buitenkant en in de bochten van het doolhof staan sculptuurbenches in bijpassende aardtinten.
Als de zon ondergaat, verandert alles. Dan lichten de wanden op van binnenuit, aangestuurd door een ritme dat Marcelis zelf programmeerde op de avond voor de opening. Minder dan 24 uur voor de poorten opengingen, zag ze haar werk voor het eerst volledig opgebouwd staan. Ze is naar eigen zeggen een controlfreak, maar vertrouwde de productie en montage volledig toe aan een lokaal Amerikaans team, terwijl zij vanuit Rotterdam werkte.
Een jaar werk, tien minuten beleving
Van eerste schets tot definitieve installatie duurde Maze precies een jaar. De research begon tijdens haar allereerste bezoek aan Coachella vorig jaar, toen ze met haar partner en hun zes maanden oude kind rondliep over het festivalterrein. Dat persoonlijke perspectief schemert door in elk detail: ze wist wat bezoekers nodig hebben, omdat ze het zelf had ervaren.
De muziek die ze bij Maze zou aanbevelen? Dijon, The XX, Röyksopp en Solomun. Maar liever nog ziet ze bezoekers zonder telefoon binnenlopen.
Geen Instagrammoment
Dat is de enige wens die Marcelis uitspreekt: laat de telefoon zitten. Maze is niet ontworpen als decor voor content. Het is bedoeld als een moment van echte aanwezigheid, een plek om even neer te liggen, de licht- en schaduwwerking te observeren, en daarna met hernieuwd gevoel terug te lopen naar de muziek.
Voor een designer wier werk zo dikwijls viraal gaat op sociale media, is dat een opvallend standpunt. En juist daarin schuilt de kracht van Maze: het is mooi genoeg om te fotograferen, maar het werkt het beste als je dat niet doet.
