Big Art 2026: vijf hoogtepunten uit de Codricofabriek
Big Art 2026 verhuisde na ruim tien edities in en rond Amsterdam naar Rotterdam. Van 11 tot en met 13 september vulden ruim honderd kunstenaars en galeries de voormalige Codricofabriek aan de Rijnhaven met grootformaat werk. De redactie koos vijf installaties die de ruwe fabriekshal naar zich toe trokken.
Werk op maat van de ruimte
De Codricofabriek ligt tussen Fenix en het Nederlands Fotomuseum. Wat Big Art onderscheidt van andere beurzen: deelnemers mogen de locatie vooraf bezoeken en maken vaak nieuw werk dat zich naar de ruimte voegt.
Ruwe betonwanden, kabelgoten, laaddeuren en stofsporen werden zo onderdeel van het kunstwerk in plaats van een obstakel. De beurs werkt zonder commerciële sponsors; de opbrengsten gaan rechtstreeks naar de deelnemers.
Vijf hoogtepunten van Big Art 2026
Studio 't Vries
Een golvend landschap van fijn zwart gaas hangt aan tientallen draden voor een wand vol technische installaties. Van dichtbij is het niet meer dan textiel en spanning, van een afstand ontstaat een bergketen die bij elke stap van vorm verandert.
Werk van Studio 't Vries op Big Art 2026. Foto: Mark Timo
De kracht zit in de transparantie. Het werk neemt veel ruimte in, maar blokkeert niets.
Chitin Studio: Mothical Communication
Een reusachtige bloem van spiegelende en melkwitte bladen, aangedreven door een mechanisch hart in het midden. De bladen openen en sluiten zich traag, als een organisme dat ademt in een hal waar verder niets beweegt.
Mothical Communication van Chitin Studio. Foto: Mark Timo
Chitine is het materiaal waaruit insectenpantsers en vlindervleugels zijn opgebouwd. Die verwijzing zit in de iriserende glans van het oppervlak, die met de lichtinval verschuift van zilver naar parelmoer.
Iris de Vries
Een hut ter grootte van een kleine kamer, volledig bekleed met leeggedrukte medicijnstrips. Duizenden stukjes aluminium en plastic vangen het licht en werpen het schubsgewijs terug.
Werk van Iris de Vries. Foto: Mark Timo
Van veraf oogt het als een glinsterende vacht, van dichtbij dringt het onderwerp zich op. Een materiaal dat normaal ongezien in de afvalbak verdwijnt, krijgt hier het formaat van architectuur.
Sarah Reinbold: Wunsch dir was
Drie uitgebloeide paardenbloemen van meer dan twee meter hoog, spierwit, met zware bollen die op de betonvloer rusten en dunne stelen die uitwaaieren in de ruimte.
De titel verwijst naar het kinderritueel van blazen en een wens doen. Op deze schaal, in een halfdonkere fabriekshal met slagschaduwen op het beton, slaat die onschuld om in iets breekbaars en bijna onheilspellends.
Anthony Litjes: Panta Rhei
Een verduisterde hal, doorsneden door een raster van groene laserlijnen. Vloer, wanden en plafond verdwijnen achter een tekening van licht die de ruimte opnieuw opmeet.
Panta Rhei van Anthony Litjes. Foto: Mark Timo
Panta rhei betekent alles stroomt, maar de lijnen vormen juist een strak en meetbaar grid. In die spanning zit de kracht van het werk.
Alle negen hoogtepunten lezen
De redactie van De Interieur Club koos in totaal negen hoogtepunten, met daarnaast werk van onder meer Katrijn Verstegen, Daniel Sanama en Phlox van Oppen. Lees het volledige artikel met alle negen hoogtepunten op De Interieur Club.
Het complete overzicht van deelnemers staat op bigart.nu.
Alle foto's: Mark Timo
